एसी गाडीच्या काचा बंद करून
दुतर्फा दिव्यांनी लखलखलेल्या
शहरी रस्त्यांवरून जाताना
कडेला उभी दिसतात
झाडे
मुकी अबोल, काही न सांगणारी
मनातलं मनातच ठेवणारी
इथल्या माणसांसारखीच
पण रस्त्याच्या दुतर्फा उभ्या असलेल्या
प्रत्येक झाडाच्या आत
वसतंय एक अख्खं जंगल
बेबंद बहरलेलं आतल्या आत
कधी जवळ जाऊ नये
गाडीतून उतरून पाहू नये
सांभाळावं, कारण
जर झालाच स्पर्श
ह्या जंगलाचा
त्या जंगलाला
उधळून जाईल क्षणार्धात
हा पट बेगडी नागरतेचा
आणि उरेल फक्त आदिम सत्य
पप्पऽमगरिसा
अवचित यावे मेघ दाटुनी
अवचित काळोखी पसरावी
तशी मनावर कातरवेळी
अनिष्ट चाहुल व्यापुन यावी
यावे संचित फेर धरोनी
आणि त्यासवे करडे आठव
अशुभाचे संकेत दिसावे
भविष्य व्हावे अवघे धूसर
तेव्हा असल्या कातरवेळी
यमनाचा गंधार घुमावा
तीव्र मध्यमाच्या तेजाने
वर्तमान क्षण उजळुन यावा
दूरस्थातिल चिंता साऱ्या
विरून जाव्या एका क्षणभर
पल्याड जाउन भविष्याचिया
उमजुन जावे
मी तो अक्षर
कोण मी, काय माझे स्वत्व आहे
काय जीवीतास ह्या महत्त्व आहे
कोणती अदृश्य शक्ती चालवे मज
काय सर्वा अंतरीचे तत्त्व आहे
कोठुनी मी आणतो अवसान उसने
जाणतो जरि हे फुकाचे कवित्व आहे
काय असती प्रेरणा मम अंतरीच्या
दाटलेले घनतमी अंधत्व आहे
वाटते उधळून द्यावे सर्व संचित
पायी प्रपंच शृंखलांचे दास्यत्व आहे
केवढे गा लाभले मज पूर्वजांचे
केवढे अन् तोकडे कर्तृत्व आहे
जाणतो घेणे अता नाही भरारी
मालकीचे किंचित् असे अस्तित्व आहे
आसवांचे आटणे झाले कधी
दुःख मज ना वाटणे झाले कधी
कोरडे मानीत गेलो ग्रीष्म मी
हे नभाचे दाटणे झाले कधी
रोख ना, ना दागिने, ना बंगले
वेदनांचे साठणे झाले कधी
वाटले नेतील तारुन वादळी
त्या शिडांचे फाटणे झाले कधी
वैनतेया कृष्णही स्वामी जरी
पंख त्याचे छाटणे झाले कधी
सूर्य बुडाला, दिवस मावळला
अंध:काराचे साम्राज्य पसरले
गात्रे थकली, जाणीवा निमाल्या
दृष्टसृष्टीचा विलय झाला
कापडे बदलायची वेळ झाली
उद्या नवा दिवस
नवा सूर्य, नवा प्रकाश
नव्या आकांक्षा, नवा अवकाश
नवे बंध, नवी नाती
का गतदिनाच्या अस्पष्ट स्मृती ?
उद्याचा दिवसही मावळेलच
शेवट नाहीच
पुनःपुन्हा हाच खेळ
पसारा मांडायचा, मोडायचा, पुन्हा मांडायचा
पुन्हा नवीन कापडे, नवीन रंगमंच, नवीन प्रवेश
जोपर्यंत हे बहुरुप्याचे सोंग आहे
तोवर नाटक वठवणे भागच आहे
रात्र आताच सुरू होतेय
थोडी विश्रांती घेऊ
पुन्हा दिवस उजाडेलच
कापडे बदलायची वेळ होईल
विश्वाच्या आरंभी | एकले ते शून्य |
केवल अनन्य | स्वयंपूर्ण ||
एकलेपणाचा | त्यास ये कंटाळा |
सोबत्यांचा मेळा | हवा वाटे ||
आदिकांक्षेतून | द्वैताचे जनन |
विश्व प्रसरण | पावू लागे ||
काळाचा प्रवाह | अनादि अनंत |
त्यास ना उसंत | कशाचीही ||
कार्य कारणाची | साखळी अनंत |
तोडी ज्ञानवंत | शून्यभोगी ||
द्वैताच्या कांक्षेचा | एकत्वी विलय |
त्यासी प्रत्यवाय | काही नाही ||
एकत्वाच्या भावी | स्थिरचित्त होणे |
शून्यत्वा नेणणे | सत्यमार्ग ||
दिसांचे सरणे | झाला उपचार |
जगाचा वेव्हार | हाचि असे ||
दिस आणि मास | सरोनिया जाती |
काळजाच्या क्षती | मिटताती ||
आपुल्या संसारी | जो तो रमे झणी |
न उरे स्मरणी | काहीसुद्धा ||
काळ कोणासाठी | थांबत तो नाही |
चालतचि राही | आप वेगे ||
मायाजगी उगा | गुंतून राहाणे |
ते एक करणे | मूर्खपण ||
